04-10-07

Column - februari 2007 Mens sana in corpore sano

Franky Vercauteren is een veelbesproken man de laatste tijd in de pers. Een contractverlenging van één jaar deed daar niet goed aan. Waarom zijn de Anderlechtsupporters hem liever kwijt dan rijk? Is dit dan dé oplossing voor de sportieve malaise? Een overzicht.

3 februari, 20u. Het Constant Vanden Stockstadion is het decor van een wedstrijd van de 20ste speeldag in de Jupiler League tussen Anderlecht en Westerlo. Anderlecht wroet als vanouds met zichzelf, balverliezen bij de vleet, veel intenties maar weinig initiatief. Wasilewski kopt bij de eerste ‘kans’ het leer in het doel en zet de thuisploeg zowaar op voorsprong. Het tweede hoogtepunt voor de 24 000 kijklustige fans, is het rustsignaal, waar ze zich kunnen gaan opwarmen en hun miserie verdrinken. Toch weten de moedige fans zich, met zin voor zelfdiscipline, weer naar hun zitplaats te slepen. Ze zien ze de 22 krijglustige heren zich dapper los rukken van de tegenstander, maar in de eerste plaats van zichzelf. Van Damme was daar meester in, het leverde hem repliek op van het lijdende publiek. Ook Deschacht kreeg de groeiende frustratie bij momenten te verwerken. Westerlo kwam beter in de wedstrijd, en zo zagen we zowaar een paar combinaties. Bossen, de Nederlandse ref, kon het niet langer meer aanzien en verloste na lusteloze minuten blessuretijd de toeschouwers uit hun lijden. Paars-wit na een ‘sensationele’ overwinning dus weer leider en het pakt een 15 op 15 in zijn laatste 5 matchen. Franky Vercauteren prees de beschikbaarheid, en was al bij al tevreden. Herman Van Holsbeeck was daarentegen minder blind voor de realiteit.

8 dagen later, we zijn 11 februari. Anderlecht reist af naar de aartsvijand, Club Brugge. De Anderlechtsupporters keken er reikhalzend naar uit. Vele supporters maakten de verplaatsing naar Brugge. Halfweg bekloeg de meerderheid zich al waarom ze de verplaatsing hadden gemaakt, het in extremis afgedwongen gelijkspel bracht weinig soelaas.

Anderlecht stond jarenlang garant voor resultaten, technisch voetbal met bubbels. Daar blijft op de dag van vandaag enkel nog het eerstgenoemde van over. Maar, is dat niet het belangrijkste in voetbal?

Franky Vercauteren nam 2 jaar geleden, op 7 februari 2005, de sportieve fakkel over van de ontslagen Hugo Broos. Paars-wit had toen 11 punten minder dan leider Club Brugge. Hij zette een reeks neer van 30/42 en strandde alsnog op 3 punten van de kampioen. Vorig seizoen leidde hij Anderlecht naar zijn 28ste landstitel. Ook dit seizoen zijn de Brusselaars op koers voor de titel.

De felgeplaagde trainer vormde ook jongens als Vincent Kompany, Anthony Vanden Borre, Mark De Man en Oliver Deschacht. Die bewezen Anderlecht toch al wat diensten.

Hij staat ook voor duidelijkheid. Hij is veeleisend voor zichzelf, maar ook voor anderen. De vedetten moeten niet rekenen op een voorkeursbehandeling. Hassan en Boussoufa mochten de hardheid van de bank al ondervinden.

We beëindigen deze lofzang met het feit dat hij enorm professioneel te werk gaat. Hij stelde een psycholoog aan, de Argentijnen kregen begeleiders en hij besteedde veel tijd aan teambuilding. Ook gesloten trainingen werden na zijn aanstelling wekelijkse koek.

Waarom dan al dat gepalaver zou een mens denken? Er zitten evenwel ook enkele scherpe kantjes aan de leermeester van de regerende landskampioen.

We zullen maar beginnen bij wat ons nog het dichtst op het netvlies licht. De tactiek die het moest doen tegen Brugge, sloeg nergens op. Een 5 mans achterhoedde voor 2 centrale spitsen, sorry, maar daar kan mijn verstand niet bij. Ook zijn reputatie voor geslaagde ingrepen is niet al te best. Het kostte ons 4 kostbare punten in de Champions League. Kritiek uitten op het ego Frank Vercauteren, het is een gevaarlijke bezigheid. Je kan je verwachten aan een geïrriteerde respons, waarin hij natrappen zeker niet nalaat. Ook in de omgang met spelers, krijgt hij een rode kaart. Communiceren is nooit zijn sterkste vak geweest, tot frustratie van de nukkige bankzitters. Zijn uitleg is simpel : daar voor heb ik een psycholoog voor aangesteld. Toch verteld het heden ons dat dit niet volstaat, kijk maar naar Leiva. Tot slot heb ik nog een vraag in petto : Wanneer was de laatste wedstrijd waar Anderlecht nog eens een knalprestatie op de mat legde? Mijn geheugen laat me in de steek, want ik zie er geen dit seizoen. Is dat nu juist niet het credo van Anderlecht, waarin het zich al sinds het ontstaan aan weerspiegeld?

Is Franky Vercauteren nu zo’n slechte coach? Het bestuur moet zich gaan bezinnen over zijn toekomst, keuzes dwingen zich op. Continuïteit of chaotisch? Resultaten of spektakel? Langetermijn of kortdenkend? Geduldigheid of paniekerig? De keuzes zijn niet makkelijk, maar een zekerheid is dat de supporters een groot aandeel zullen hebben in de toekomst. Waar evenwel niet aan gedacht wordt, zijn alternatieven. Wie en Hoe zijn hoe langer hoe meer bijzaak. Te vaak worden men bij beslissingen gedreven door nostalgie en adrenaline. Normen en Waarden worden te vaak opzij geschoven, Club Brugge fungeert hier als passend voorbeeld. En zijn zij na het ontslag van hun boegbeeld beter gaan voetballen? Neen, het enige wat het heeft opgeleverd, is een monument minder… Één gouden tip aan het bestuur rest hier : ‘Mens sana in corpore sano’, waarin vooral de gezonde geest moet wedijveren.

Nico - nico@rscafan.com

14:15 Gepost door No in Column - RSCAfancom | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.