23-12-07

Column december 2007: "niet eens zo lang geleden"

ANDERLECHT A PARIS (verschenen in De Morgen van 31 Augustus 2007)   De allereerste finale, verloren van Arsenal, (1971) is aan mij voorbijgegaan.De andere internationale triomfen heb ik bewust mogen meemaken, samen met duizenden gelijkgestemden. Anderlecht, de top van Europa. Het is niet eens zo lang geleden. Wie dertig plus is, het voetbalspel liefheeft, voor of tegen RSCA is, weet en erkent het. Anderlecht heeft een beter palmares dan pakweg Chelsea. Constant Vanden Stock als stijlvolle Belgische versie van Roman Abrahamovic van de vorige eeuw. Ik was tien in 1976 toen Swatje Vanderelst – Mister Europe -  het West Ham van Frank Lampard senior wegtikte in het Heizelstadion. De eerste Europese titel van mijn geliefd RSCA en de eerste overzeese hooligans in Brussel. De eerste internationale prijs van een Belgische club. Een jaar later, bittere tranen, roemloze ondergang tegen Hamburger SV. De verdomde Felix Magath en Kevin Keegan. De daaropvolgende finale, 1978, was de mooiste.  Robbie Rensenbrink en Gilles Van Binst vernederden de Pruisen uit Wenen, Austria, in het Parc Des Princes, heropgebouwd na baldadigheden van tuig uit Leeds het jaar voordien. Parijs ‘78 staat op mijn shortlist van mooiste en meest intense Sporting herinneringen. Ik zat gekluisterd achter ons wit/zwart tv kast ,zwaaiend met vlag en wimpel, extatisch opgewonden. De dag nadien kon onze anders zo strenge schooljuf haar blijheid niet verbergen. De dagen voor de wonderlijke finale dag vochten we om Rensenbrink te “zijn” op de speelplaats van de lagere school te Heers.  “Anderlecht à Paris, le plus beau jour de ma vie” (op de tonen van een levenslied van Edith Piaf) werd tot in Parijs gezongen. Een wekenlange roes. Drie Europa Cup finales op rij. Intussen haalde Anderlecht nog wat Supercups binnen, tegen Liverpool – dat Brugge geklopt had - en Bayern München. De jaren zeventig, toen Anderlecht op woensdagnamiddag, wegens géén verlichting, in het Oostblok moest voetballen tegen exotische traditieclubs als Carl Zeiss Jena en Steaua Bucarest, de club van vader Stoica en Lacatus. Alléén, getooid met mijn sjerp, in de living in het ouderlijke huis in Heers naar Sporting-ver-van-huis kijken en hopen. De seventies, Europees voetbal zonder shirt reclame. De serie finales werd in de jaren tachtig opgevolgd door nieuwe. De UEFA Cup tegen Benfica (1983) of de glans van Juan Lozano en het opportunisme van Kenneth Brylle voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. Ik hoop dat ik nooit aan Alzheimer zal leiden. Tottenham Hotspur 1984 was pijnlijk. Ik zal, ondanks het leed, het hem nooit kwalijk nemen. De gemiste strafschop van Arnor Gudjohnsson. Anderlecht schakelde onder De Mos Barcelona uit, getraind door die andere betweter Johan Cruijff om te eindigen met een ietwat vergeten en verloren finale in Göteborg tegen Sampdoria Genoa. Het tijdperk van Vialli en Mancini, Versavel, Degryse, De Wilde en Emmers. Sporting en Europa, a match made in heaven. Het Internationale debuut van de piepjonge Luc Nilis, in het Olympia stadion. Het fluwelen doelpunt van Vincenzo Scifo tegen Nottingham Forest. Van die ref en die lening weet ik niets meer. RSC Anderlecht, assertief, stijlvol en hoofdtsedelijk. De introductie van de Champions League waar RSCA van in het begin bij mocht zijn. Méér dan deelnemen en enkele uitschieters zat er niet in. De bal tegen de lat van Johan Walem, thuis tegen AC Milan. De zegetocht in 2001, nog steeds als enige club de tweede ronde bereikt van het kampioenenbal. Shmeichel en Beckham met schaamrood terug Manchester gestuurd, Youla, de huurling van Lokeren, en zijn beslissend doelpunt in Eindhoven. Het doelpunt van Thomas Radzinski tegen Lazio Roma. Leeds United bleek te sterk voor paarswit in de historische tweede ronde, een geniale Alin Stoica ten spijt. Leeds is bankroet en speelt vandaag in de Engelse derde klasse. Het leed van Europees voetbal. Zoals de uitschakeling thuis, tegen KV Mechelen. De nietige Hongaren van Ferencvaros luidden de zwanenzang in van trainer Herbert Neumann, de rare Duitser. Het 6-1 verlies in Bernabeu. De rots van Dinant, Jacky Munaron, beweert vandaag nog steeds dat het volledige elftal vergiftigd werd door de Spaanse koks. De heenwedstrijd, thuis in het, toen nog, Emile Versé stadion eindigde op 3-1. Michel, Stieleke en Butragueno in Brussel weggespeeld. De recente nul op achttien is een schande maar géén trauma. Twee dagen na Fenerbahçe kan ik er nog steeds niet bij. Géén Champions League, het seizoen dat de koninklijke uit Brussel honderd jaar bestaat. Fenerbahçe. Wat heeft dat ooit gewonnen? Het meest ergerlijke is de budgetten vergelijking. Moeten we huiveren van grotere budgetten? Het houdt géén steek. Het slijt al. Ajax ligt er ook uit en Juventus speelde vorig jaar in de Serie B. Overwinteren in de UEFA cup en kampioen spelen. Het kan nog als we maar met zijn allen in blok achter onze mannen staan. RSCA moet in stijl haar tweede eeuw in.  

14:33 Gepost door No in Column - RSCAfancom | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.