21-08-08

Column - Mei 2008 " Luis" Zoon van het Café

 

 Michou (61) is de uitbaatster van café La Coupe en voorzitster van de gelijknamige supportersclub. Ze ging al naar RSC Anderlecht toen ze amper kon lopen, en nog altijd is ze er elke wedstrijd bij. Volgend jaar viert La Coupe haar 25ste verjaardag onder Michou. “Hopelijk zit de club dan nog hier. Ik word bijna depressief van al die verhuisgeruchten.”

‘Mijn familie is al vier generaties lang supporter van RSCA,” vertelt Michou. “Bij mijn geboorte zijn mijn ouders uit elkaar gegaan en heeft mijn grootmoeder mij opgevoed. Toen ik twee jaar oud was, is mijn vader me komen halen om me verder op te voeden. Hij nam mij elke week mee naar Anderlecht. Het was liefde op het eerste gezicht.”

Michou ging naar elke wedstrijd van Anderlecht. Maar toen ze trouwde en een kind kreeg, sloeg ze regelmatig een wedstrijd over. Ze had met haar man een restaurant in Ukkel, en dat was moeilijk te combineren met het voetbal. Maar na haar echtscheiding was Michou weer op elke wedstrijd van RSCA aanwezig. Ze besloot een café te zoeken in de buurt van het stadion, en vond na lang zoeken La Coupe. Het café was meteen een succes en viert volgend jaar zijn vijfentwintigste verjaardag onder Michou.

‘Op Anderlecht’ kent Michou bijna iedereen. Vroeger kwamen de spelers af en toe over de vloer om iets te drinken, maar dat mag, denkt ze, niet meer van de club. “Mémé Tchité kwam wel nog regelmatig over de vloer. Hij is een heel toffe jongen en had altijd tijd voor iedereen. Ik krijg af en toe nog wel ex-spelers over de vloer. Gille Van Binst, Scifo en Lozano springen weleens binnen als ze naar een wedstrijd komen kijken. Maar van de huidige kern kennen alleen de anciens mij nog.”

Zoon van het café
In de jaren 1980 streek de toen zestienjarige Braziliaan Luis Oliveira neer in Anderlecht. Hij had veel talent, maar wou niet in België blijven. Hij kon zich niet aanpassen aan het klimaat, het eten, het leven. Oliveira wou terug naar Brazilië, maar Michou stak daar een stokje voor. “Ik had hem zien spelen bij de beloften, en vond hem een pareltje. Ik heb dan eens met Oliveira en een Portugese werknemer van mij samengezeten, en heb hem overtuigd om te blijven. Oliveira is bij mij komen wonen, boven het café, en is hier drie jaar gebleven. Hij was de zoon van het café. Spijtig genoeg hoor ik nu niks meer van hem. Dat doet wel pijn.”

Michou is ook voorzitster van de supportersclub La Coupe. Ze maken al de verplaatsingen van RSCA mee, zowel in België als in Europa. “De laatste jaren is er een ticketprobleem. Toen ik La Coupe overnam, waren er hier een vijftal supportersclubs, nu ongeveer tachtig. Dat heeft als gevolg dat we minder toegangskaarten voor wedstrijden krijgen. Ik help ook mensen van de supportersclub die geen abonnement hebben, aan kaartjes te geraken. Dat wordt ook steeds moeilijker.”

Door de jaren heeft Michou heel wat mooie momenten meegemaakt. Overwinningen, verplaatsingen, ontmoetingen en soms zelfs ont­slagen trainers. “Onze kampioenstitels en Europese bekers zijn natuurlijk het mooist. De Europese verplaatsingen zijn altijd speciaal. Zo zijn we in 1992 naar Kiev gegaan met een minibus. 36 uur om er te geraken, naar Oekraïne, dat toen nog in de Sovjet-Unie lag. We werden aan de grenzen gecontroleerd, soldaten stonden langs de weg met geweren; het was een echte expeditie. Toen we aan het stadion kwamen, maakten de supporters van Kiev een erehaag voor ons omdat ze wisten wat we hadden meegemaakt. Ik ben ook nog naar allerhande verre stadjes in Polen, Zweden en veel andere landen geweest. Allemaal leuke herinneringen.”

Als Anderlecht Europese wedstrijden speelt, dan komen af en toe buitenlandse journalisten over de vloer. “RSCA stuurt ze dan naar mij. Het is al gebeurd dat ik in kranten of magazines sta zonder dat ik het zelf weet. Bijvoorbeeld toen we tegen Panathinaikos (uit Athene, red.) speelden. Toen ik daar aankwam, zag ik mijn foto ineens in de krant staan.”

Het café ligt recht tegenover de ingang van het stadion. Toen het hooliganisme in de jaren 1980 en 1990 hoogtij vierde, was Michou er getuige van. “Hooligans vochten hier in de straat, maar daar heeft het café geen last van gehad. Een twintigtal jaar geleden hebben Brugse supporters mijn ruiten ingegooid en Standard-supporters hebben dat ook eens geprobeerd. Maar al met al valt het wel mee, in 24 jaar tijd.”


Michou is een grote supporter van de Rode Duivels. Ze reisde onder andere naar het WK in Mexico in 1986, de Verenigde Staten in 1994 en Japan in 2002. Vooral de verre reizen wil ze meemaken, omdat ze naast het voetbal graag landen bezoekt. “Ik ben nu al aan het sparen voor het WK in Zuid-Afrika in 2010. Zelfs al doet België dan niet mee, ik ga. Ik supporter ook voor Spanje en Brazilië. Tijdens de laatste campagne ben ik naar de wedstrijden in het Koning Boudewijnstadion gaan kijken, maar reizen naar bijvoorbeeld Kazachstan zag ik niet zitten.”

Voetbal is het belangrijkste in het leven van Michou. In het verleden is ze zelfs nog coach geweest van een minivoetbalploeg, waarmee ze van derde naar eerste provinciale promoveerde. “Er was een jaar dat wij kampioen

15:58 Gepost door No in Column - RSCAfancom | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.