04-10-07

Column - juni 2007 De weelde van Anderlecht

Op aanvallend gebied moet men bij Anderlecht niet klagen. Door de komst van Cyril Théreau heeft oefenmeester Franky Vercauteren genoeg keuze in aanvallend opzicht. De weelde was vorig seizoen al groot, maar dit jaar wordt de luxe zowaar nog groter. Vorig seizoen had Vercauteren de keuze tussen Frutos, Mpenza en Tchité als spitsen. Nu komt daar ook nog Cyril Théreau bij.

Met Deschacht, Juhasz, Wasilewski, Pareja en Von Schlebrugge had Paars-wit vorig seizoen al een stabiele jonge verdediging, die vermoedelijk ook dit seizoen ongewijzigd zal blijven.

Ook in doel heeft Anderlecht twee keepers in hun rangen van international niveau. Een nog moeilijkere keuze voor de trainer van paars-wit is op het middenveld, waar het ook dit seizoen weer drummen wordt om basisplekje te veroveren, mede door de komst van Triguinho. Spelers als Van Damme, De Man, Legear en Goor of... zullen hun kelk moeten ledigen om de bank te vermijden.

Bovendien is er nog een langverwachte versterking voor dat middenveld op komst (beter bekend als box to box speler) wat het voor de vernoemde Belgen mogelijk nog moeilijker maakt om een plaats te veroveren in de basis. Het is dan ook niet onmogelijk dat Olivier Deschacht op bepaald ogenblik als enige Belg tussen de lijnen staat. Jammer maar helaas.

Steeds vaker stellen Belgische clubs en spelers zich jammerlijk zeer defensief, negatief en geldzuchtig op tegenover de Belgische trots dat RSC Anderlecht toch is. Heel vaak hebben de betrokken clubs of spelers hier later spijt van of verdraaien hun woorden om hun ontgoocheling op de gemiste kans te verbergen (zie Francois Sterchele).

Ook is het mijn diepste wens dat jonge spelers als Vadis, Legear, Lamah, Tioté en Co hun kans krijgen om hun talent te bewijzen en zullen doorbreken als basisspelers. Voor mij is dan ook onbegrijpelijk dat er naar een wisselspeler voor Wasilewski wordt gezocht terwijl paars-wit degelijke jonge verdedigers heeft.

Noël

14:20 Gepost door No in Column - RSCAfancom | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Column - mei 2007 Merci Pierre

Aan de Theo Verbeecklaan gaat de teammanager met pensioen. Een stukje Anderlecht gaat heen. Mijnheer Leroy, rasechte Brusselaar, is al 24 jaar lang de vertrouweling van alle Sporting-voetballers. De discretie zelve. Een man met klasse. Hij steunde zijn jongens door dik en dun, onvoorwaardelijk.

Erevoorzitter Constant Vanden Stock stelde hem in 1983 de baan voor. Pierre Leroy werkte toen voor Renault Vilvoorde. Vereerd en aangedaan vroeg hij of hij nog even mocht nadenken. "Dat heb ik al in uw plaats gedaan," antwoordde de voorzitter. Dit seizoen is er een stukje Brusselse ziel weg uit RSC Anderlecht en het Astridpark. Merci, Pierre.

En hoe moet het nu verder met het Astrid-park ? Terwijl de Brusselse politicus blijven door drammen wordt het Brusselse voetbal alsmaar rampzaliger en trekt de jeugd weg uit de hoofdstad. Getuige hiervan: Standard kreeg een half miljoen euro van het Waals Gewest in de schoot geworpen om toptalent te kweken. De eerste exponenten zijn de ex-Brusselaar Fellaini, intussen Rode Duivel, en Witsel, toekomstig international. De kleurloze degradatiekandidaat RAEC Mons (Bergen), met vele onbekende huurlingen uit Chocowakije en zonder legendarisch le­gioen, krijgt een gloednieuw sta­dion van burgervader Elio Di Rupo, Het stadion van Club Brugge wordt sinds jaar en dag door de stad onderhouden. In 2000 werd het met veel Vlaams geld verbouwd (voor het Europees kampioenschap).

Het plan van het nieuwe stadion annex modern opleidingscentrum van RSC Anderlecht en het sociaal project van FC Brussels-voorzitter Johan Vermeersch zijn wél lovenswaardig en vooral erg nodig. Mooi, maar traag. De talrijke beleidsniveaus, politieke intriges (een gemeenteraadslid van Anderlecht en zelfverklaard supporter van paars-wit organiseert lawaaierige petities tegen het nieuwe stadion in Neerpede), gecombineerd met een dramatisch gebrek aan genegenheid voor het nuttigste spel ter wereld, houden het onontbeerlijk grote Brusselse Voetbalplan tegen. Ooit zei Johan Boskamp, Mijnheer RWDM: "We voetbalden zo traag dat de vliegen zich te pletter vlogen op onze rug." Dames en heren van het beleid, schud de vliegen van uw rug en vlieg erin!

Noël

14:19 Gepost door No in Column - RSCAfancom | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Column - april 2007 Hassan, een fenomeen

Anderlecht – Charleroi, 85ste minuut. Jovial, pas ingevallen voor Charleroi, trapt aan de 2de paal de gelijkmaker binnen. Menige Anderlecht supporters buigen het hoofd, andere verlaten reeds teleurgesteld het stadion. Ahmed Hassan had paars-wit tweemaal op voorsprong gezet, maar een flater van doelman Zitka en een doelpunt van Jovial maken zijn tweede doelpunten ongedaan. Naast scoren, dirigeerde hij tevens de landskampioen met gouden voeten. Hakjes, weergaloze openingen en passen, de trukendoos werd helemaal bovengehaald.

2-2 was het dus, en dat 5 minuten voor het einde. Maestro Hassan kijkt verbeten om zich heen, en neemt zijn ploeg op sleeptouw. In de allerlaatste minuut eist hij een vrijetrap op, die hij heerlijk binnenkrult in de verste hoek. Hassan! Hassan! Hassan! klatert het over de tribunes. Herman Van Holsbeeck kijkt glimlachend toe, hij aanschouwt de vreugde en de opluchting dat er heerst op de tribunes. Zijn oog valt op een spandoek met de tekst ‘Hassan, blijf bij ons’, geschreven in Arabische tekens. Het is boodschap van het publiek, de vraag van de opinie, het is voor hen hun vurigste wens, het is zijn taak hem hier te houden. Op zijn bureau ligt het dossier van Hassan in de zomer te wachten met de vermelding ‘highest priority’. Hij beseft van hoeveel waarde hij kan worden volgend jaar voor dit Anderlecht, zowel nationaal als Europees.

Hij etaleert pure klasse, een fijne diamant glinsterend in paars en wit. Hassan is een echte klasbak, een man die eigenlijk altijd moeten spelen, iemand waarvoor de mensen naar het stadion komen. Hem een goede voetballer noemen, zou minachtend klinken. Hij is meer dan dat, woorden schieten tekort, één komt dicht in de buurt, het is een fenomeen, afkomstig uit Cairo en geïnspireerd door de Islam, zijn levensbron.

Dat hij in zijn opzet zal slagen is maar zeer de vraag. De 32 jarige Egyptische international heeft heimwee, hij mist het leven in Egypte. Tien jaar weg zijn van zijn vaderland begint zijn tol te eisen. Hij ziet zijn kinderen nauwelijks, de opvoeding ervan kan hij niet op zich nemen. Ook zijn andere familie en vrienden ziet hij nauwelijks. Het is tevens ook niet de enige reden. Hij heeft in Caïro ook enkele zakelijke activiteiten opgezet. Ook al heeft hij daar enkele vertrouwenspersonen, om het succes te verzekeren, moet hij alles van nabij kunnen volgen.

Toch zijn er niet enkel zaken die in het nadeel wijzen, er zijn eveneens positieve zaken die meespelen in een al dan niet vertrek uit Anderlecht. Hij voelt zich hier geapprecieerd, het warme onthaal in België heeft hem ontroerd. Hij speelt hier graag en wordt hier met veel respect behandeld. Tevens kan hij, mits een terugkeer naar Egypte, zijn plaats in nationale elf verliezen. Het voetbal daar is van een iets lager niveau, en in Europa - ook in België - kan hij nog vooruitgang boeken.

De supporters van Anderlecht proberen Hassan met charmeoffensieven hier te houden. Zeker nu het met de week beter en beter begint te lopen. Geleidelijk aan groeide hij uit tot de draaischijf van de ploeg. De kans dat hij daadwerkelijk blijft, wordt geschat op zo’n 30 procent. Als hij vertrekt naar Egypte, zal dit een groot verlies zijn voor de Brusselaars. Ook het Belgisch voetbal heeft baat bij een verlengd verblijf, want het dreigt één van zijn smaakmakers te verliezen. Hassan zal alleszins in de laatste 3 matchen die er nog resten, er alles aan doen om paars-wit’s titel te verlengen. Voor de voetbalfans zal het dus nog 3 matchen genieten worden, en hopen dat hij de piramides nog een jaar kan missen. Ideeën ter wanhoop ten spijt, Hassan zal in zijn beslissing geen beïnvloeding toestaan, op Allah na. Football is a religion.

Nico

14:18 Gepost door No in Column - RSCAfancom | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Column - maart 2007 De vergane goden van Anderlecht

Royal Sporting Club Anderlecht is een Instituut dat soms onhandig afscheid neemt van zijn vedetten. Juan Lozano verdween stilletjes langs de achterdeur na een aanslag van de beenhouwer uit Waregem, Ivan Desloover. Dubbele beenbreuk. Hij werd een paar maanden later fluweelzacht naar Eendracht Aalst verbannen. Robbie Rensenbrink, waarschijnlijk de grootste van het Astridpark, rilde van de kou toen hij eenzaam onderuit zakte in de oncomfortabele plastic zitjes van de nationale luchthaven. De avond voordien, een zaterdag, had hij zijn laatste wedstrijd voor paars-wit gespeeld tegen Beerschot (2-2). De supporters huldigden hem voor de wedstrijd met een bos bloemen, dankbaar voor negen jaar absolute klasse en talloze – waarschijnlijk lang vervlogen – triomfen.

Bloemen? Een afscheidswedstrijd en een standbeeld, of toch minstens een straatnaam, Rue Rensenbrinkstraat – 1070 Anderlecht, ware stijlvoller geweest. Na de wedstrijd gaf elke speler zich over aan het gebruikelijke ritueel. Ook in de bus naar Brussel werd met geen woord gerept over het afscheid. De elegantste Anderlechtspeler aller tijden duwde, nog geen etmaal later, verstrooid zijn karretje naar de gate. Robbie ging voetballen voor The Portland Blazers (VS). Belachelijk, alsof het Atomium naar Halmstad zou verhuizen.

Plots verscherpt zijn blik, een glimlach. Fernand Beeckman, wijlen de legendarische verzorger met de walrussnor, stond achter hem om Pieter Robert Rensenbrink van de Jordaan veel succes te wensen. De enige vertegenwoordiger van de grootmacht die het nodig had geacht Robbie te groeten.

Sommigen verdwijnen graag geruisloos. Mislukte transfers. Het gebeurt in de beste voetbalhuishoudens. Arsenal FC had in 1938 14.000 pond – ongeveer 20.000 euro, een hele som in die tijd – betaald voor Bryn Jones, een aanvallend talent uit Wales. Tot in The House of Commons, het Britse parlement, werden vragen gesteld over zoveel waanzin. Na een erg flauw voetbaljaar vluchtte Jones in stilte naar Cardiff. Mede ‘dankzij’ de invasie van Hitler in Polen.

RSC Anderlecht ontsnapt ook niet aan de wetmatigheid. Herinnert u zich (onder meer) Koncilia, Swinnen, Terlecki, Villalba, McKenzie, Brocken en Van Loen? Na het rampseizoen 1998-1999 mocht Anderlecht zich niet vergissen. Een Duitser, jawel (Neumann), was zeer tegen de zin van erevoorzitter Constant Vanden Stock als trainer aan het rotjaar begonnen. Na een paar weken lag hij eruit. Constant heeft altijd gelijk. Dockx en Vercauteren namen het over, zetten – RSCA stond op een bepaald ogenblik laatste – een legendarische remonte in en werden alsnog derde. Op het einde van het annus horribilis werd de ploeg vernieuwd. Bij gebrek aan ijzervreters werden Besnik Hasi en Yves Vanderhaeghe naar de Théo Verbeecklaan gehaald. Het daaropvolgende seizoen werd RSC Anderlecht voor de 25ste keer kampioen van België. Nog geen jaar later bereikte paars-wit als eerste en enige Belgische club ooit de tweede ronde van de Champions League. De verdienstelijke Hasi verdween enkele jaren geleden naar Lokeren.

Yves Vanderhaeghe speelde zeven jaar voor Anderlecht, werd vier keer kampioen en verzamelde 49 selecties voor de Rode Duivels. Deze winter keerde hij terug naar zijn eerste liefde, KSV Roeselare. Hij werd getrakteerd op een ereronde en een fles wijn. Yves is een Sporting boy.

Noel

14:17 Gepost door No in Column - RSCAfancom | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Column - februari 2007 Mens sana in corpore sano

Franky Vercauteren is een veelbesproken man de laatste tijd in de pers. Een contractverlenging van één jaar deed daar niet goed aan. Waarom zijn de Anderlechtsupporters hem liever kwijt dan rijk? Is dit dan dé oplossing voor de sportieve malaise? Een overzicht.

3 februari, 20u. Het Constant Vanden Stockstadion is het decor van een wedstrijd van de 20ste speeldag in de Jupiler League tussen Anderlecht en Westerlo. Anderlecht wroet als vanouds met zichzelf, balverliezen bij de vleet, veel intenties maar weinig initiatief. Wasilewski kopt bij de eerste ‘kans’ het leer in het doel en zet de thuisploeg zowaar op voorsprong. Het tweede hoogtepunt voor de 24 000 kijklustige fans, is het rustsignaal, waar ze zich kunnen gaan opwarmen en hun miserie verdrinken. Toch weten de moedige fans zich, met zin voor zelfdiscipline, weer naar hun zitplaats te slepen. Ze zien ze de 22 krijglustige heren zich dapper los rukken van de tegenstander, maar in de eerste plaats van zichzelf. Van Damme was daar meester in, het leverde hem repliek op van het lijdende publiek. Ook Deschacht kreeg de groeiende frustratie bij momenten te verwerken. Westerlo kwam beter in de wedstrijd, en zo zagen we zowaar een paar combinaties. Bossen, de Nederlandse ref, kon het niet langer meer aanzien en verloste na lusteloze minuten blessuretijd de toeschouwers uit hun lijden. Paars-wit na een ‘sensationele’ overwinning dus weer leider en het pakt een 15 op 15 in zijn laatste 5 matchen. Franky Vercauteren prees de beschikbaarheid, en was al bij al tevreden. Herman Van Holsbeeck was daarentegen minder blind voor de realiteit.

8 dagen later, we zijn 11 februari. Anderlecht reist af naar de aartsvijand, Club Brugge. De Anderlechtsupporters keken er reikhalzend naar uit. Vele supporters maakten de verplaatsing naar Brugge. Halfweg bekloeg de meerderheid zich al waarom ze de verplaatsing hadden gemaakt, het in extremis afgedwongen gelijkspel bracht weinig soelaas.

Anderlecht stond jarenlang garant voor resultaten, technisch voetbal met bubbels. Daar blijft op de dag van vandaag enkel nog het eerstgenoemde van over. Maar, is dat niet het belangrijkste in voetbal?

Franky Vercauteren nam 2 jaar geleden, op 7 februari 2005, de sportieve fakkel over van de ontslagen Hugo Broos. Paars-wit had toen 11 punten minder dan leider Club Brugge. Hij zette een reeks neer van 30/42 en strandde alsnog op 3 punten van de kampioen. Vorig seizoen leidde hij Anderlecht naar zijn 28ste landstitel. Ook dit seizoen zijn de Brusselaars op koers voor de titel.

De felgeplaagde trainer vormde ook jongens als Vincent Kompany, Anthony Vanden Borre, Mark De Man en Oliver Deschacht. Die bewezen Anderlecht toch al wat diensten.

Hij staat ook voor duidelijkheid. Hij is veeleisend voor zichzelf, maar ook voor anderen. De vedetten moeten niet rekenen op een voorkeursbehandeling. Hassan en Boussoufa mochten de hardheid van de bank al ondervinden.

We beëindigen deze lofzang met het feit dat hij enorm professioneel te werk gaat. Hij stelde een psycholoog aan, de Argentijnen kregen begeleiders en hij besteedde veel tijd aan teambuilding. Ook gesloten trainingen werden na zijn aanstelling wekelijkse koek.

Waarom dan al dat gepalaver zou een mens denken? Er zitten evenwel ook enkele scherpe kantjes aan de leermeester van de regerende landskampioen.

We zullen maar beginnen bij wat ons nog het dichtst op het netvlies licht. De tactiek die het moest doen tegen Brugge, sloeg nergens op. Een 5 mans achterhoedde voor 2 centrale spitsen, sorry, maar daar kan mijn verstand niet bij. Ook zijn reputatie voor geslaagde ingrepen is niet al te best. Het kostte ons 4 kostbare punten in de Champions League. Kritiek uitten op het ego Frank Vercauteren, het is een gevaarlijke bezigheid. Je kan je verwachten aan een geïrriteerde respons, waarin hij natrappen zeker niet nalaat. Ook in de omgang met spelers, krijgt hij een rode kaart. Communiceren is nooit zijn sterkste vak geweest, tot frustratie van de nukkige bankzitters. Zijn uitleg is simpel : daar voor heb ik een psycholoog voor aangesteld. Toch verteld het heden ons dat dit niet volstaat, kijk maar naar Leiva. Tot slot heb ik nog een vraag in petto : Wanneer was de laatste wedstrijd waar Anderlecht nog eens een knalprestatie op de mat legde? Mijn geheugen laat me in de steek, want ik zie er geen dit seizoen. Is dat nu juist niet het credo van Anderlecht, waarin het zich al sinds het ontstaan aan weerspiegeld?

Is Franky Vercauteren nu zo’n slechte coach? Het bestuur moet zich gaan bezinnen over zijn toekomst, keuzes dwingen zich op. Continuïteit of chaotisch? Resultaten of spektakel? Langetermijn of kortdenkend? Geduldigheid of paniekerig? De keuzes zijn niet makkelijk, maar een zekerheid is dat de supporters een groot aandeel zullen hebben in de toekomst. Waar evenwel niet aan gedacht wordt, zijn alternatieven. Wie en Hoe zijn hoe langer hoe meer bijzaak. Te vaak worden men bij beslissingen gedreven door nostalgie en adrenaline. Normen en Waarden worden te vaak opzij geschoven, Club Brugge fungeert hier als passend voorbeeld. En zijn zij na het ontslag van hun boegbeeld beter gaan voetballen? Neen, het enige wat het heeft opgeleverd, is een monument minder… Één gouden tip aan het bestuur rest hier : ‘Mens sana in corpore sano’, waarin vooral de gezonde geest moet wedijveren.

Nico - nico@rscafan.com

14:15 Gepost door No in Column - RSCAfancom | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Column - januari 2007 Anderlecht

Eind juli opende jaargang ‘06-’07 van de Jupiler League zijn deuren. Toen er nog geen bal was gerold, meende iedereen al te weten wie na 34 speeldagen op de troon zal prijken. Zowat heel voetbalminnend België tipte op Anderlecht, die vooral door zijn aanvallend compartiment indruk maakte. Dat Paars-wit een grote selectieverandering onderging, leek niemand te storen. De eerste 4 wedstrijden waren een teken aan de wand, waar er telkens zeer moeizaam werd gewonnen. De 5de match tegen Moeskroen stond garant voor het eerste puntenverlies. Twee maand na het seizoensbegin smeerde Racing Genk de Brusselaars thuis een smadelijke 1-4 nederlaag aan. Alle zwakke plekken, die ze tot heden konden verbergen door middel van individuele klasse, werden nu pijnlijk blootgelegd en perfect uitgebuit. Consternatie alom in de media, dé grote favoriet kon de verwachtingen niet inlossen. Halfweg moet de regerende kampioen het doen met een teleurstellende 2de plek. Hierbij komt nog dat de leider zelden wist te imponeren. Toch lijkt de situatie niet onoverkomelijk : Alleen Anderlecht zelf kan hen van een 2de opeenvolgende titel houden. Anderlecht moest na vorig seizoen enkele basispionen uitwuiven. De centrale as vertrok richting buitenland, de Zweedse dirigent Pär Zetterberg hing zijn schoenen aan de haak en publiekslieveling Christian Wilhelmsson ging zijn geluk beproeven bij onze zuiderburen. Sporting ving in aanvallend opzicht de verliezen goed op. Tchité, Hassan en Boussoufa werden aangetrokken. Ze moesten enorm diep in de buidel tasten, wouden ze deze balvirtuozen kunnen kopen. Achteraan werd er minder geld gespendeerd, en dat bleek echter geen goede zet te zijn. Pareja en Jelle Van Damme konden centraal nooit hetzelfde niveau halen dan hun voorgangers en op rechts verzoop Vanden Borre niet zelden. In de Champions League werd de achterhoede genadeloos afgestraft, wat hen een laatste plaats bezorgden. Vraag is of er nu met een belerend vingertje naar Van Holsbeeck mag worden gewezen. Akkoord, vooraf moest er zeker een rechtsback worden gekocht, maar is het zijn schuld dat het achteraan spaak liep? Voorts kan het centrale duo misschien ingespeeld raken, en zou het kwaaltje zo van de baan worden geveegd. Een must is hierbij dat er een vaste type ploeg op de mat komt te staan. Na kerstmis is er ook versterking op komst; linksachter Felipe en rechtsachter Marcin Wasilewski staan dicht bij een overgang naar Anderlecht. Of Paars-wit na nieuwjaar de situatie kan rechttrekken, is zeer goed mogelijk, maar ook het spelpeil moet omhoog. Hooguit, 2, misschien 3 matchen werd er naar behoren gespeeld. Voorts was het ondermaats. Als de train op de rails geraakt, zal deze niet meer gestopt kunnen worden. Qua kwaliteit is Anderlecht ronduit dé beste club van België. Veel zal afhangen van hoe de mentaliteit zal zijn van de sterspelers wanneer ze een match moeten spelen tegen pakweg Beveren of Lokeren. Paars-wit durft wel eens tegen de zogenaamde mindere goden een desastreuze prestatie neerzetten, gevoed door minachting en onderschatting. Dit moet absoluut vermeden worden willen ze op het einde wel degelijk zege vieren. Want het zullen waarschijnlijk de wedstrijden tegen deze soort ploegen zijn, die zullen beslissen over het kampioenschap. Niks is dus verloren, maar de druk op de spelers na de winterstop zal enorm vergroten. Anderlecht lijkt het kampioenschap immers niet te kunnen winnen, alleen maar te verliezen.

Nico - nico@rscafan.com

14:14 Gepost door No in Column - RSCAfancom | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Column - november 2006 Rode Duivels

Ronduit pover is de balans na 5 kwalificatiematchen. Diezelfde wedstrijden die ons naar het EK moesten brengen, ja. Niets anders dan ijdele hoop was het, dit werd al na het prille begin duidelijk. De eerste wedstrijd was ronduit slecht. Thuis geraakten onze Duivels niet voorbij het dwergstaatje Kazachstan. In Armenië moest Van Buyten ons van een troosteloos gelijkspel behoeden. Thuis tegen Azerbeidzjan werd met 3-0 gewonnen, maar oogverblindend en spectaculair was het allerminst. Dan volgden 2 confrontaties met rechtsstreekse concurrenten. Tegen beide ploegen konden we amper tot geen kansen creëren, werd het middenveld veel te licht bevonden en liet de verdediging zich 2 keer ringeloren. Die 2 misstappen achteraan werden genadeloos afgestraft en bezorgden ons een 0/6 en een nieuwe kater. 2006 was een ongelooflijk dieptepunt voor het Belgisch voetbal. Op het WK weerklonk de brabançonne voor het eerst sinds lang niet meer en er werd een serieuze achterstand opgestapeld in de race naar het EK. Op extra sportief vlak haakten talloze sponsors af, niet in het bijzonder Dexia.

Waarom loopt het voor onze nationale voetbaltrots sinds 2002 zo slecht? Een overzicht.

Op het WK in Zuid-Korea en Japan waren onze jongens voor het laatst aanwezig bij een eindfase van een tornooi. Nadien haakten enkele steunpilaren af en vond toenmalig trainer Robert Waseige het welletjes geweest. Zijn opvolger, Aimé Anthuenis, waagde zich aan de opdracht om de ouderdomsdekens te vervangen en zocht naar evenwicht in de kern. Hij vond evenwel niet de juiste mix en de resultaten bleven uit. Twee gemiste eindrondes later gooide Aimé de handdoek en zocht de bond naar een vervanger. Réné Vandereyken bood zich voor de volle 500.000 euro aan en aangezien niemand anders zich aan de uitdaging waagde, werd de eigenwijze Limburger aangesteld.

De bedreven tacticus liet vele spelers een kans. De oefenpotten draaiden positief uit en hij won zo de harten van het publiek. Hij selecteerde uiteindelijk een vaste groep waarmee hij in zee wou maar ook deze kon niet de verwachte prestaties op tafel leggen.

Vandereycken is hiervan niet de schuldige, want hij moet het doen met de riemen die hij heeft. Hij heeft geen Vercauteren tot zijn beschikking in tegenstelling tot zijn voorgangers. We moeten gewoon inzien dat we met deze selectie gewoonweg niet de nodige kwaliteiten bezitten die nodig zijn voor zo’n eindronde.

Achteraan hebben we met Van Buyten en Kompany 2 kleppers, maar zij halen hun niveau bij de rode duivels niet. Op het middenveld hebben we te weinig voetballend vermogen om een wedstrijd te domineren. We hebben geen nummer 10 meer en onze flanken zijn niet van het niveau om een wedstrijd te laten kantelen. Het absolute dieptepunt bevind zich vooraan. Onze spitsen zijn veel te licht en wegen amper op een verdediging. Mede door een zwak middenveld krijgen ze weinig aanvoer, maar iemand als Strupar of vader Vandenbergh had maar 1 kans nodig om te scoren en ging de bal halen. Je mag van deze kern niet het onmogelijke verwachten, ze kunnen gewoonweg niet beter. Maar Vandereyken gaat toch niet helemaal vrijuit. Zijn selectiepolitiek maakt rare kronkelingen. Wat deden jongens al Léonard, Emile Mpenza, Mbo Mpenza, Schollen en Jelle Van Damme in de kern (of basis)? En waarom laat hij spelers als Chatelle, Blaily, Cordier, Fellaini, Soetaers en Buffel buiten gratie? Dit is mij toch een raadsel. Maar waar ik wel zeker van ben : hij heeft er zeker een uitleg voor. Zo wist hij ons na de verloren match thuis tegen Polen te vertellen dat het zeker nog niet over is en we nog steeds in running zijn. Zijn hoop is dus nog levend, hij moet zowat de enige zijn.

Ook al is de situatie zo dramatisch, veel suggesties zijn er niet. Wellicht zal deze generatie geen groot tornooi meemaken en zullen we de volgende jaren moeten supporteren voor een ander team. Binnen een paar jaar, zal de jonge garde komt aankloppen, kunnen we wel weer hoopvol worden. Want dat er talent op komst is, staat buiten kijf.

Nico - nico@rscafan.com

14:13 Gepost door No in Column - RSCAfancom | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |