04-10-07

Column - oktober 2006 De geur van braadworsten

"Het woord “Anderlecht” vind ik het mooiste woord. Mooier nog dan “vestibule”! Anderlecht met de yell op het einde, als ik die naam nog maar ergens hoor krijg ik kippenvel. Dat plein van Anderlecht “Het Astridpark” is heilige grond. En die grasmat die altijd zo mooi is, die mat voelt lekker om te lopen, dat je elders nergens vindt”. Aldus een citaat van Jan Mulder.

Of zoals de NOS commentator zei tijdens de wedstrijd Anderlecht- Milaan “Dit oer gezellig Constant Vanden Stock stadion gelegen in het Centrum tussen het volk straalt iets uit wat je nergens in Europa ziet. Met een heuse opgezette Vlaamse kermis waarvan de geur van de braadworsten moeilijk is te weerstaan. Dit is legendarisch.” Dit zijn woorden waar ook ik mij bij aansluit. Anderlecht is niet Brussel of Schaarbeek. Wat men ook beslist over de nieuwe thuishaven van Anderlecht. De ziel zal altijd in het “Astridpark” blijven hangen.

Zelfs de Nederlanders schreeuwen “schande” indien RSC Anderlecht het Constant Vanden Stock stadion zou verlaten. In die eerder vernoemde wedstrijd tegen Milaan heeft Anderlecht verloren met het geringste verschil. Vooral Vercauteren krijgt in de Waalse pers ten onrechte harde kritiek op zijn te defensieve aanpak, een aanpak die volgens de Walen te veel respect had voor de tegenstander. Mee het spel bepalen, wat de wens was van Waalse kranten is gelijk aan uw doodvonnis tekenen tegen dit Milaan. Neen, Ik denk dat Vercauteren zijn tactiek voor deze match bijzonder goed in elkaar zat, door te spelen als underdog en indien mogelijk snel tegen prikken.  Het is pas beginnen verkeerd gaan toen Milaan met tien speelde toen Anderlecht met een paar mannen meer vooruit liep, met gevolg de counter en een goal waar niet veel aan te doen was.

Bovendien verdiende Anderlecht de gelijkmaker maar doelman en lat beslisten daar anders over. Vergeet niet dat dit Anderlecht in het tussenseizoen zes vaste titularissen heeft zien vertrekken en heeft moeten bouwen aan een ganse nieuwe ploeg. In deze  groep zit nog veel progressie en heeft sinds de seizoens start al grote vooruitgang geboekt op alle fronten. Met spelers als Biglia, Tchité, Boussoufa, Pareja, Frutos, Vanden Borre en Akin beschikken wij over een zeer talentrijke jonge garde die zeker dit seizoen europees nog zal stunten, hopelijk in de Champions League. Zelfs in de verdediging die zelden in de problemen kwam tegen Milaan lijkt Vercauteren een oplossing gevonden te hebben.

Al lijkt het toch raadzaam een bijkomende verdediger aan te trekken tijdens de winterstop, want vooral rechts is de bezetting zeer dun. En van de twee aangeworven verdedigers die Kompany, Tihinen, Zewlakow moesten vervangen waren beiden niet eens fit. En bovendien lijkt Jelle Van Damme te samen met Cristian Leiva op flop transfers uit te draaien, al is het nog te vroeg om al conclusies te maken. Maar het is wel duidelijk dat Van Damme het zeer moeilijk heeft om een opbouwde actie op touw te zetten terwijl zijn verdedigende capaciteiten voldoende zijn. En dan die andere Argentijnse verdediger Pareja die wel een klasseverdediger is met een  goed spelinzicht en goede spelopbouw en tevens over een behoorlijke techniek beschikt. Tot op AEK toen de Argentijn plots onherkenbaar werd ten opzichte van zijn vorige matchen en bovendien kwetsuurgevoelig blijkt te zijn.

Wat de nieuwelingen op het middenveld betreft lijkt Biglia de beste aankoop in jaren te gaan worden. Biglia heeft een goede techniek, spelinzicht en kan meer dan behoorlijk verdedigen, als enige minpunt bij Biglia is de snelheid. Ook Hassan doet aardig mee als hij mag spelen teminste. Deels ben ik  tevreden over Boussoufa die na een uur spelen duidelijk rendement moet inleveren, al dan niet een gevolg van fysieke beperkingen of geloof overtuigingen. Leiva heeft enkel op AEK mogen starten, en zijn resultaat was niet echt denderend. Al kan men moeilijk een speler op basis van één wedstrijd beoordelen lijkt het toch als maar duidelijker dat de voormalige spelverdeler van Banfield meer en meer uit de gratie van Vercauteren valt. Nochtans was Leiva een transfer die niet kon mislukken ,,Goede techniek, tweevoetig, veel inzet en een uitstekende fysieke conditie.'' Kortom, dit kan niet mislopen.

In de spits is  Mohamed Tchité volgens mij tesamen met Lucas Biglia de beste aankopen tot nu toe. De Congolees is samen met Frutos een ware gijzeling voor elke verdediging, sterk in de lucht, snelheid, techniek, en kracht.

Noël - noel@rscafan.com

14:12 Gepost door No in Column - RSCAfancom | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Column - september 2006 's Lands nummer 1

Anderlecht krijgt wel degelijk vaak de scheidsrechter mee in thuiswedstrijden. Dat is de conclusie van de krant Het Laatste Nieuws na een onderzoek van de wedstrijden van de afgelopen vijf seizoenen.

In totaal bestudeerde de krant 85 wedstrijden, waarvan Anderlecht 14 keer de punten cadeau kreeg. Daarbij onder andere de wedstrijd dit seizoen tegen Germinal Beerschot, maar ook het schandalige optreden van Joeri Van de Velde vorig seizoen tegen Lierse en de handsbalgoal van Nenad Jestrovic in de 5-1 zege tegen Club Brugge enkele jaren terug.

De krant, als het die naam nog waardig is, vergeet wel om er een tegenstudie bij te voegen hoe vaak Anderlecht benadeeld werd. Daar kunnen we dit (jonge) seizoen ook al een lijstje van aanleggen: Sander Debroux van STVV kreeg op de eerste speeldag geen tweede gele kaart nadat hij al enkele malen zware overtredingen beging, in die zelfde wedstrijd werd Juhasz in het strafschopgebied neergetrokken zonder een strafschop te krijgen, nog in diezelfde wedstrijd - en ook in die tegen Germinal Bleiters - werd Tchité meerdere keren onterecht afgevlagd wegens buitenspel nadat hij alleen op weg was naar doel. Bij die 5-1 zege tegen Club Brugge vergeet de krant ook te melden dat de gelijkmaker er kwam op vrije trap na een zuivere schwalbe van Nastja Ceh. Maar oh nee meneer, dat mogen we niet vermelden.

Misschien moet HLN dezelfde studie eens uitvoeren op de andere topclubs en dan een resultaat bekendmaken. Veel verschil zal er niet te vinden zijn.

En was het niet diezelfde krant die er van overtuigd was dat Kompany naar Lyon ging voor maar liefst 16 miljoen euro? Hadden zij die bevestiging niet gekregen uit 2 goede bronnen? Mooi staaltje van riooljournalistiek dus, als ze voor deze studie dezelfde bronnen bebruikt hebben, weten we wel beter dan dit.

En waar stond een artikel over de racistische spreekkoren van Germinal Beerschot? Juist, u raadt het al, nergens.

Eigenlijk kwam deze commotie enkel en alleen uit ten voordele van Anderlecht, mocht Anderlecht niet langer zoveel en voor zo'n luttele dingen in de krant komen, moeten we ons pas zorgen maken want dan zou Anderlecht niet meer kunnen zeggen dat het 's lands nummer 1 is en altijd zal blijven.

Greginho - greginho@rscafan.com

14:10 Gepost door No in Column - RSCAfancom | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Column - augustus 2006 Het café met drie gezichten

Op een zonnige zondagnamiddag was ik samen met mijn zoon gaan fietsen in het prachtige Haspengouw. De hitte was die namiddag na een paar uur fietsen ondraaglijk geworden. Mijn zoon - toen 11 jaar - was moe en ik kon eveneens een frisse pint gebruiken. Na twintig minuten vonden wij overgelukkig een dorpscafé in het hart van Haspengouw. De drukte was allom tegenwoordig met bijhorende DJ en nog meer van dergelijke kermis toestanden. Wij vonden gelukkig nog een plaatsje aan de toog. Toen zei iemand plots: “Het gaat beginnen”, en warempel het was blijkbaar Racing Genk - Anderlecht.

Anderlecht had dat jaar (1999) een verschrikkelijk slecht seizoen, zowel op sportief als bestuurlijk vlak. Voor Genk moest deze wedstrijd de room op de taart worden. Maar onder leiding van het trainersduo Vercauteren-Dockx herleefde Anderlecht. Vooral dankzij een superieure Zetterberg won Andelecht met 2-5. Ik kon geen blijf met mijn innerlijke vreugde. De stemming in het overvolle café zat vol met bedrukte gzichten. Uiteraard lieten wij een lichte grijns op het gezicht tevoorschijn komen. Wij voelden ons daar al snel overbodig en de pint was nog nooit zo snel geledigd.

Nu zes jaar later, hangen in datzelfde café de rood-witte vlaggen van Standard te wapperen. Na verder speurwerk bleek dat datzelfde café in de jaren tachtig ook al de thuishaven geweest was van KV Mechelen. Ongelooflijk lijkt het, maar de waarheid. Er is een simpel gezegde: “Je bent in Belgie voor Anderlecht of tegen Anderlecht.” Tussenin kan blijkbaar niet. Die tweede groep supporters hebben al een loopbaan van verscheidenen clubs op hun CV staan.

Ook het bovenstaande dorpscafé behoorde thuis in groep twee. Meestal zijn de mensen van groep twee (waar van jullie zeker iemand kennen) een fervente aanhanger van de club die de laatste jaren het Anderlecht moeilijk heeft gemaakt (bv. KV Mechelen). Wanneer die club verdwijnd van het toneel, zullen die supporters zeer langzaam hun jas draaien naar een andere club (bv. Racing Genk). Wanneer die club niet aan hun verwachtingen voldoet om Anderlecht van de troon te stoten gaat men ook nu weer op zoek naar een andere ploeg die het Anderlecht moeilijk kan maken (bv. Standard).

In het Limburgse Genk en omstreken zijn er supporters die twee verschillende sjaals hebben. Wanneer Standard goed speelt wordt de sjaal van Genk op de zolder weg gestoken. Zulke supporters of ook wel “overlopers” genoemd zijn mensen die meestal hun verleden altijd afgoochelen. Gelukkig zijn er nog die fijne supporters die hun ploeg door dik en dun blijven steunen, net als een huwelijkspaar. Maar aangezien de huwelijken één na één op de klippen lopen is ook dit te vergelijken met de “overlopers” in het voetbal.

Noël - noel@rscafan.com

14:09 Gepost door No in Column - RSCAfancom | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Column - juli 2006 Het nieuwe Anderlecht

Anderlecht won vorig seizoen de vaderlandse competitie na een thriller van formaat tegen Standard. Ook dit jaar is Anderlecht zoals gewoonlijk topfavoriet nummer 1. Ook normaal als je al 28 titels op zak hebt, en de laatste jaren om de 2 jaar ééntje weet binnen te rijven. Herman Van Holsbeeck bleef na de titelviering niet bij de pakken zitten. Hij moest een nieuwe ploeg bouwen. Vincent Kompany, Hannu Tihinen, Lamine Traore, Michal Zewlakow, Christian Wilhelmsson, Goran Lovre, Gregory Pujol, Junior, Walter Bassegio en Oleg Iachtchouk zochten immers andere oorden op. De patron van de club, Pär Zetterberg, zette dan weer een punt achter zijn rijkgevulde carrière.

Eerst vertroefde Herman in Argentinië, waar hij enkele goede deals in de wacht sleepte. Drie Argentijnen wist hij van een Belgisch avontuur te overtuigen: Leiva, Biglia en Pareja. De eerstgenoemde, Cristian Leiva, was de draaischijf van het Argentijnse Banfield. Lucas Biglia werd weggeplukt bij Independiente. De 20 jarige middenvelder behoort tot 1 van de grootste Argentijnse beloften. Vorig jaar won hij het WK –20 jarige met zijn land. Als laatste werd de verdediger van Argentinos Juniors, Nicolas Pareja, aangetrokken. Deze word in zijn land beschouwt als een sterke en harde verdediger, die wat hapert in zijn uitverdedigen. Ondanks zijn jeugdige leeftijd was hij bij zijn ex-club al uitgegroeid tot een leider. De volgende transfer werd gerealiseerd in eigen land. Mbark Boussoufa, profvoetballer van het jaar, maakte de overstap van Gent naar Anderlecht. Ook een Belg werd aan de kern toegevoegd: Jelle Van Damme. Na een avontuur bij Ajax en Southampton en Werder Bremen komt hij terug in eigen competitie spelen. Maar wie dacht dat de honger na deze transfers gestild was, kwam bedrogen uit. Ahmed Hassan, een van de beste spelers in de Turkse competitie, werd tevens vastgelegd. De 31-jarige Egyptenaar is kapitein van de nationale ploeg en werd al eens uitgeroepen tot beste speler in de Africacup. Nadat Van Steenberge uitviel, werd ook Schollen geleend van NAC Breda. Als kers op de taart plukte paars-wit Mémé Tchité weg van Standard. Tchité was vorig jaar 2de in de topschutterstand.

Anderlecht lijkt nu een goede kern bij elkaar te hebben gebracht. Dat deze selectie vol talenten zit, staat buiten kijf. Zoals nogal vaker, nijpt het schoentje soms in de groepssfeer. Franky Vercauteren beseft dit en weid zijn trainingen aan teambuilding. Vorig jaar wipte hij ego’s en pseudo-vedettes als Bassegio en Jestrovic buiten. Ook ongelukkige bankzitters en overbodige spelers werden van de hand gedaan. Dit resulteerde in een kern van 26 evenwaardige spelers. Over de evenwichtigheid van de ploeg zetten sommige wat vraagtekens. 5 verdedigers, 11 middenvelders en 6 aanvallers. Vele vrezen voor wat ook vorig jaar het mankement was: de verdediging. Deschacht, Juhasz, Van Damme, Pareja en met goede wil Vanden Borre, die beter op het middenveld tot zijn recht komt. Ook De Man kan desnoods een plaatsje achteruit. Toch raad ik Anderlecht een extra verdediger, liefst 2, aan.

Tot zover Anderlecht. Ik wil het ook eventjes hebben over het WK. Het WK was van een aardig niveau, al was voorzichtigheid bij de meeste ploegen het credo. De meerderheid starten met een 4-4-3 of een platte 4-4-2 die bij beide dikwijls uitmondden naar een 4-5-1. De ploegen kozen dus voor een zeer behoudende aanpak waarin ze veel man achter de bal nestelden. Vele wedstrijden zaten dus een lange tijd op slot. De stilstaande fases worden zo nog belangrijker. Zij konden meer dan ooit de wedstrijd beslissen. Ook 1 foutje kon dodelijk zijn. De ploegen konden snel omschakelen van verdediging naar aanval, maar de invulling van vleugelbacks was problamatisch.

Italië toonde dat verdedigen een kunst was. Cannavaro, niet van de grootste, verloor amper duels in de lucht. Ook over de grond is hij onklopbaar en hij zoekt steeds de voetballende oplossing. Een echte leider. Wie ook naast hem stond, was het nu Nesta, Matterazzi of wie dan ook, het klikte steeds. Ook Zambrotta is een streling voor het oog. Als ik aan deze achterhoede denk, denk ik automatisch ook aan: Simply the best. Ook Argentinië en Frankrijk imponeerden, zowel achteraan als vooraan. Dat 3 van deze landen bij de laatste 4 zaten, is geen toeval. Duitsland maakt het rijtje compleet. Duitsland had in het begin van het tornooi problemen achterin. Nadat dit was weggewerkt, was er geen houden meer aan. Ze creërden veel kansen door mooi voetbal, hebben voorin 2 superspitsen lopen genaamd Klose en Podolski en achteraan zit het muurvast. Zij mogen zich, na Italië, het beste land van het WK noemen. Deze ploeg moet instaat zijn het komende EK op zijn naam te schrijven, ook zonder Klinssman.

Het was ook uitzonderlijk moeilijk op de beste speler van het WK aan te duiden. Meer dan ooit zijn technische spelers verstrengeld aan tactische richtgevingen. Dat jongens als Ronaldinho, Riquelme, Messi, Henry en noem maar op, zo weinig lieten zien, mede door omstandigheden, is geen toeval. Een vrije rol is meer en meer zeldzaam in het moderne voetbal.

Toch zijn mij enkele jongelingen opgevallen. Tevez maakte een goede indruk, enkel moet het speelse er nog wat uit. Lahm maakte net als Grosso een zeer sterke beurt. Zowel verdedigend als aanvallend tot in de puntjes en doeltreffend. Ook het Duitse centrale duo Mertesacker-Metzelder achterin maakte veel progressie en was op het laatste haast onklopbaar. Kaka was bij Brazilië de enige die zijn niveau haalde en de acties die je van Ronaldinho verwachtte, kwamen van hem. Was ook auteur van een knap doelpunt. Ik kan er nog een paar opnoemen, maar dit zijn de belangrijkste.

Als laatste haal ik de arbitrage aan. Het begon goed, maar trok bij momenten te veel kaarten. De scheidsrechters moeten streng zijn, maar de gulden middenweg is hier aangewezen. Dat zij het WK in een definitieve plooi heeft gelegd is wat mij betreft stellig overdreven, want Italië was de beste ploeg.

Nu moeten we afwachten of de tendensen die op het WK zich hebben voorgedaan, zich ook verplaatsten naar de nationale competities.
Voetbal, een feest!

Nico - nico@rscafan.com

14:08 Gepost door No in Column - RSCAfancom | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Column - juni 2006 WK 2006 in Duitsland

Morgen is het zover, dan word in München het startschot gegeven voor het WK 2006 in Duitsland. Iedere voetballiefhebber gaat tussen 9 juni en 9 juli de de afstandbediening van vrouw lief in beslag nemen en tussen 16u-23u het grootste voetbalevenement likkebaardend volgen. Als Rode Duivel fan in hard en nieren doet het pijn het WK zonder hen te moeten volgen. Maar we moeten eerlijk zijn, deze lichting is niet zo sterk meer dan de vorige en werd verdiend uitgeschakeld. Ik ben benieuwd wat onze tegenstanders in de kwalificatiegroepen gaan doen. Spanje heeft een enorme sterke kern aangevoerd door Real Madrid-vedette Raul.

José Antonio Reyes, Fernando Torres, Carles Puyol, Cesc Fabregas, David Villa... Hoeveel faam deze spelers ook hebben, succes kende de nationale ploeg niet. Daar wil men dit WK komaf mee maken. Servië Montenegro is een ploeg met een haast onklopbare verdediging. In de kwalificatieronde slikte het amper 1 (!) doelpunt, nota bene in Spanje. En als je vooraan mannen hebt van het kaliber Kezman, dan weet je het wel. Ze staan gegroepeerd in de groep des doods samen met Nederland, Argentinië en Ivoorkust. Ze zullen dus hun beste beentje moeten voorzetten willen ze zich kwalificeren. Ik zie ze als outsider. Wie ik nog als revelatie zie, is Ghana. Het won meermaals de Africa-Cup en telt mannen als Essien in hun rangen. Zweden heeft ook een sterke kern en wordt volgens mij wat onderschat. Zlatan en co. doen zeker mee tot in de kwartfinales. 

Als we de favorieten eens in beschouwing nemen, dan komen we onvermijdelijk bij Brazilië terecht. Volgen insiders gaan Ronaldinho en co. op het ritme van de samba hun 6de wereldbeker tegemoet. Concurrentie voor de Seleçao moet vooral uit Europese hoek komen. Frankrijk, Engeland en vooral Duitsland willen eindelijk nog eens schitteren. Van buiten Europa is Argentinië kanshebber. Hopelijk beleven we een leuke strijd. Ik ben alvast benieuwd.

Na het WK beginnen de voorbereidingen op het seizoen 06-07. Anderlecht's ambitie is zoals elk jaar de titel en niets minder. Het haalde enkele jongens binnen met overvloed van talent. Maar karakter is ook een belangrijke factor. En dit misten we soms het vorige jaargang. Daarom vond ik het spijtig dat we Leonard niet polsten, echt een rots in de branding met een "over mijn lijk" instelling. Wie Sporting gaat verlaten, is nog niet helemaal duidelijk. Kompany, Wilhelmsson en Bassegio, van wie zeker was dat ze de club zouden verlaten, hebben nog steeds geen nieuw onderkomen gevonden en Anderlecht kan de stuivers wel gebruiken. Het moet zeker nog 2 verdedigers hebben, en ze aantrekken is niet gratis. Bij Standard hebben ze geen probleem met dit soort zaken. De spelers komen en gaan, en de solden zijn nog in zicht. Straks staat Conceiçao nog alleen op het veld, samen met Bossie. Al zal die moeten oppassen voor aardkluiten.

Nico - nico@rscafan.com

14:07 Gepost door No in Column - RSCAfancom | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Column - mei 2006 Het Astridpark

"Het Astridpark" heeft nog steeds de voorkeur,

Het Constant Vanden Stockstadion draagt alle eer en respect aan onze Ere-voorzitter Constant Vanden Stock. Toch moeten we eerlijk zijn en de vraag stellen: Wie zal binnen 20 jaar het Constant Vanden Stockstadion nog zien als een eerbetoon aan een groot voorzitter? Bij een eventuele uitbreiding van het stadion met een derde ring, lijkt nu ook Fortis belangstelling te hebben. Heren van het bestuur laat dit AUB niet gebeuren. Laat onze ganse voetbalgeschiedenis die zich allemaal afspeelde op die beruchte Astrid-mat niet verloren gaan in een naam die enkel op comercieële belangen steunt. Al hebben verschillende verzekerings- en bankinstellingen zich her en der in Europa gevestigd met hun visitekaartje als stadionnaam, schandalig is het.

Reclame is inderdaad onmisbaar, dat hoor je mij niet ontkennen, maar van de stadion-naam moet men afblijven. Dat beetje eergevoel voor het clubverleden moeten de bestuurders blijven behouden. Trouwens het is gebleken dat meer dan de 70% van de Anderlecht-fans het liefst van al hun stadion zouden zien onder de naam "Astridpark”. Hoe vaak en bovendien graag horen wij de zin "De wedstrijd was in het Astridpark" genoemd naar de zeer geliefde Zweedse prinses en Koningin van België. Ook ex-radioman Jan Wouters en Jan Mulder staken hun sympatie voor het Astridpark niet onder stoelen en banken. Kan er een mooiere overeenkomst zijn dan deze op vrijdag 5 mei 2006 toen de "Zweedse prins van het Astridpark" Pär Zetterberg ons de 28ste titel bezorgde. Een mooier afscheid kon niet.

14:06 Gepost door No in Column - RSCAfancom | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Column - april 2006 Tranen met tuiten

Beste voetballiefhebbers,

Verwend verwend, door voetbalkunstenaars, champagne-voetbal of al het mooie wat voetbal kan bieden zijn jullie ook de voorbije maand aan verstoken gebleven. Of toch een lichtpunt: Nicolas Frutos, de man die op allerlei manieren ravage brengt in een verdediging van de tegenstander, maar nu ook hij voor een paar weken out is vrees ik dat wij terug het echte Anderlecht met "holder de bolder" voetbal gaan zien, al hoop ik van ganser harte dat de ploeg (ook zonder Frutos) blijft presteren. Al moet ik toegeven dat ik niet meteen een andere sluipschutter zie opdagen in de huidige kern, beter nog: we hebben met Mpenza een moraal kwetsbare speler in huis, te vergelijken met Seol, eentje die nooit zal doorbreken aan de top.

Ik erger mij dan ook mateloos aan de woorden van Herman Van Holsbeeck: "Mpenza kunnen we nog gebruiken" WAAR? Op de bank. Joeng joeng, een brave jongen zijn is tegenwoordig voldoende om een plaats te krijgen op de bank van Anderlecht, want dat is Mpenza wel. Ik vraag mij trouwens af wat Hugo Broos nu vind van zijn oogappel Mpenza, maar ja zoals altijd zal ook nu Hugo een fantastische uitleg klaar hebben, ik hoop trouwens dat hij dit leest, maar persoonlijk denk ik dat Hugo het heel druk heeft om de technische adviezen van Kevin (Vandenbergh) in de praktijk om te zetten. Ik ben er trouwens zeker van dat Broos zijn ervaring omtrent ontslagdepressie zal doorgeven aan de Caje.

Ceulemans Jan, een grote mijnheer: eenvoudig, doordacht en vooral recht voor de raap, gewoonweg een klasse trainer. Ceulemans was trainer bij Brugge, ja, maar wel met gebonden handen op de rug, aangezien Mijnheer Marc Degryse (die blij was van Sollied verlost te zijn) een volledig nieuwe (Anderlecht) stijl wou creëren, met zijn aangekochte bejaarde spelers moest Jan het maar doen. Uiteraard wanneer het dan mislukt sluipt die halve Hollander er van onder en zegt hij: "Jan kon de boodschap niet overbrengen". Marc Degryse is bij zijn eigen supporters kop van jut, en er zal nog veel moeten veranderen om hun vertrouwen terug te winnen, hij krijgt de verwijten van "De Mol van Anderlecht" naar zijn hoofd geslingerd. Wij Anderlechtenaren zeggen daarop "Neen Dank U, hou hem maar", wij hebben al genoeg van da soort in ons bestuur.

Persoonlijk vindt ik dat de straffe uitspraken de laatste tijd straffer zijn dan de sportieve prestaties van de ploegen, denken we maar aan de voorzitter van Beerschot over eigen kern, de voorzitter van Genk is al lang niet aan zijn primeur toe en Demol met zijn opmerkelijke plaatselijke tornado op Sclessin, of de jankende Ancioux of was het Van Der Elst. Het beste vond ik De Witte in de zaak Boussouffa: "Ze krijgen hem niet", vertelt een zelfzekere De Witte in De Gazet Van Antwerpen. En de dag voordien vertelt hij dat ze binnen een paar jaar willen meedoen voor de titel met een nieuw stadion (bouwdatum ??). Volgens mij zijn er al veel ploegen die geprobeerd hebben Anderlecht van de troon te stoten, denk maar aan Cordier van KV Mechelen, met als Uyterhoeven nog als enige supporter en Genk met hun grootse plannen. De Witte vergeet blijkbaar dat Anderlecht nog op bezoek komt, en wel met een verdediging, in tegenstelling tot Club Brugge.

Ik hoop trouwens dat de uitspraken van de Gent-voorzitter, spelers en supporters extra motiverend werken. Natuurlijk op sportieve wijze, in tegenstelling met wat er in Gent enkele jaren geleden gebeurde.

14:03 Gepost door No in Column - RSCAfancom | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |